
เด็กๆ โรงเรียนปิด 1 อาทิตย์ โฮสเลยพาเด็กๆ ไปเล่นสกี
ส่วนเราก็ไปทำงาน ช่วงเวลา 1 อาทิตย์ที่ไปสกีนั้น เราดูแลอิงริดตลอดทั้งวันแถมพ่วงด้วยการทำอาหารเย็นให้ทั้งครอบครัวด้วย อันนี้โครตเซ็งอะ
ส่วนมาเรีย นิคลาส แล้วก็เด็กๆ ทั้ง 3 คน ไปสกีกันทั้งวันตลอด 1 อาทิตย์
ทั้งที่อิงริดนอนสองเวลา แต่เราก็ยังเหนื่อยมาก
ทั้งเหนื่อย ทั้งเบื่อ


ส่วนมากเราอยู่ในที่พักตลอด นอกจากจะออกเอาขยะมาทิ้งเท่านั้นถึงจะได้เดินเล่น
จริงๆแล้ว คือขี้เกียจเข็นรถเข็นขึ้นเนินมากกว่า

สีฟ้า-ง่าย สีแดง-ปานกลาง สีดำ-ยาก
มีโอกาสสกีวันนึง โดยโฮสเป็นคนสอน อยู่ประมาณ 1 ชั่วโมง
แล้วก็ปล่อยให้เราซ้อมเอง
พอซ้อมเอง จากตอนแรกซ้อมเนินเล็กๆ แล้วสกีได้ไม่ล้ม
เราก็เลยอยากลองขึ้นไปบนสุด เหตุผลเพราะว่า มันต้องรู้สึกดีแน่ๆ เมื่อขึ้นไปบนนั้น
ก็เลย (หาญ) ขึ้นไปบนสุด
เสร็จแล้วก็เข็ดสกีไปจนตาย
คือ รู้สึกดีจริงๆนะแหละ แดดส่อง แต่พอมองลงมาข้างล่างแล้วคือสูงมาก ช้านจะสกีลงไปได้อย่างไร
ในเมื่อเพิ่งสกี ได้ 2 วัน (ปีที่แล้ววันนึง ปีนี้อีกวันนึง)
แต่ขึ้นมาแล้วก็ต้องลงอะ
ใช้เวลา 1 ชั่วโมงกว่าจะลงมาได้
ล้มไปประมาณ 7 ครั้งได้
ลงมาได้ เจ็บไปทุกส่วน เพราะล้มแต่ละทีแรงๆ ทั้งนั้น
ลงมาได้โดยที่ไม่มีอะไรหัก คือโชคดีมากๆ
แต่ก็บอบช้ำไป สองสามวันได้
ดีที่มันแค่ 800 m
แถมยังเลือกสโลปผิดอีก คือมันจะแบ่งเป็น ง่าย ปานกลาง ยาก
เราเห็นว่าสโลปนี้คนไม่เยอะ ก็เลยเลิกสกีตรงนี้
ลงมาได้ บอกมาเรียว่าขึ้นไปข้างบนมา มาเรียตกใจใหญ่ ถามว่าเป็นอะไรมากไหม ดีนะที่ไม่มีอะไรหัก





มีวีดีโอด้วยนะ ตอนนั้นยังไม่รู้ชะตากรรม
เมื่อลงมาได้โดยไม่มีอะไรหัก ก็มาคิดว่าไม่น่าใช้ชีวิตประมาทเลย Y_Y